Wat Pimm zoal bezig houdt

  
 
Het is de bedoeling dat ik hier met enige regelmaat mijn zieleroerselen schrijf.
Niet omdat mijn mening ook maar enig verschil uitmaakt in de werkelijkheid van ons dagelijks bestaan en misschien wel juist daarom.
Nederland wordt steeds smaller.

Zo hebben we een minister die we zo de van der Laan uit kunnen sturen wat mij betreft.
Een duidelijke nitwit met populariteitsneigingen.
Voor de zoveelste keer hebben we een ijskonijn als politicus die denkt dat problemen verdwijnen als je ze een andere naam geeft.
“Nieuwe Nederlanders” noemen we voortaan de allochtonen.
En het argument? Echt doordacht hoor!
Door de term allochtoon en autochtoon leggen we teveel nadruk op de oorspronkelijke herkomst van de persoon.
Alsof we dat met nieuwe en oude Nederlanders niet zullen doen.
Van der Laan zou pas echt inzicht tonen als hij het onderscheid in zijn geheel zou laten vervallen.

Iedereen die hier verblijft is gewoon een Nederlander. En als iemand a-sociaal is dan noemen we zo iemand gewoon a-sociaal, of crimineel als dat van toepassing is. Classificaties die op iedereen van toepassing zijn.
Maar ja, het ministerschap impliceert helaas niet dat de persoon ook maar enigermate onderlegd zou moeten zijn. Politiek is nu eenmaal een kwestie van de goede vrienden op de goede plaats. Of zijn het juist de verkeerde vrienden op de verkeerde plaats?

Dat blijkt ook weer uit sommige gemeenten in Nederland die overwegen om het kruis van de mijter van Sinterklaas te halen.
Dit in verband met de “multi-ethnische” samenstelling van onze gemeenschap.
Een groter bewijs van incompetent gedrag kun je haast niet bedenken.
In een multi-ethnische of multiculturele samenleving is het juist zo dat uitingen van de eigen cultuur er mogen zijn, gewoon dus geaccepteerd worden.

Dat geldt voor hoofddoekjes en voor kruisen en voor meer van dat soort zaken.
Nog even en dit soort laffe bestuurders ziet een verkeerd signaal in uniformen van de padvinders en andere overheidsbekleders.
Ze lijken volledig onder de invloed van de angst toch vooral niet te willen provoceren.
Ik zou zeggen, ga thuis zitten achter de gesloten luiken en laat je boodschappen bezorgen door AH.

Dit soort mensen geven mij een gevoel van schaamte om mezelf nog Nederlander te noemen.
Ik denk dat ik mezelf voortaan ook maar allochtoon noem. Mijn geboorteplaats is al lang niet meer mijn woonplaats, dus die beschrijving is volledig juist, hè minister van der Laan.
 
Woensdag, 18 november 2009 terug naar boven
 
Kunst heeft z'n prijs.

Kunst kopen is niet alleen een kwestie van smaak maar zeker ook een kwestie van geld.
Wat voor de één een acceptabele prijs is kan voor de ander een onverantwoorde aanslag op het budget zijn.
Kunst lijkt daarmee een elitaire zaak te zijn.
Wie geld heeft kan kunst kopen, wie minder bedeeld is moet er één uit de stapel van IKEA pakken.
Heeft de één een uniek werk aan de muur, heeft de ander er één uit de massa.
En daarmee is kunst niet een zaak van mooi maar een zaak van betaalbaar.

Is er dan geen oplossing voor dit probleem?
Een eerlijkere verdeling van kunst.
Ik denk van wel.
En misschien wel een eenvoudigere dan menigeen vermoedt.

Wat nu als we de prijs van kunst variabel maken.
Niet een absoluut bedrag op een kaartje maar gewoon een percentage.
Een percentage van het netto maandinkomen.

Laten we zeggen dat iets 10% van het netto maandinkomen kost.
Dit is voor iedereen dan een gelijke belasting van het budget.
Degene die van het bijstandsniveau moet leven is pakweg zo'n 70 Euro kwijt en de dubbelmodale verdiener betaalt zo'n 300 Euro voor hetzelfde kunstwerk.
Maar iedereen is op deze manier wel in staat om van echte kunst te genieten.
Even bij aanschaf een identiteitsbewijs en een recent salarisstrookje laten zien en de prijs van het kunstwerk is bepaald en de koop kan gesloten worden.

En de kunstenaar dan.
Simpel, die bepaald de minimumprijs die ontvangen moet worden ter dekking van de kosten en daarmee ook het percentage.
En door de variatie in percentages kun je toch de gehele portfolio aanbieden.
Van pak hem beet 10% tot misschien wel 200% of wie weet nog meer.

Ik denk dat de kunstenaar of kunstenaars die op deze wijze de markt benaderen in ieder geval kunnen rekenen op de nodige publiciteit.
En misschien zelfs wel op subsidie vanuit Brussel omdat immers de kunst op deze wijze binnen het bereik van iedere burger wordt gebracht.

Maar hufterproef is het niet.
Als de tweeverdieners op komen draven met een loonstrookje van de laagst verdienende partner dan wordt de kunstenaar opgelicht.
En als iemand op bijstandsniveau kunst koopt om weer lekker door te verkopen dan kun je daar ook neits aan doen.

Maar is dit een probleem?
Nee, natuurlijk niet.
De kunstenaar heeft immers zijn prijs bepaald en krijgt minimaal wat hij wil hebben.
Iedereen happy zou ik zo zeggen.

Misschien de moeite waard om dit idee eens in overweging te nemen.

Vrijdag, 6 november 2009

 terug naar boven